|
كنسرتو براى پيانو و اركستر
اپوس شماره پنج (ش1344/1965م)
قطعه، در برگيرنده اولين تظاهرات جدى و وسيع
تمركز گسترده است و ضمناً اثرى دشوار براى پيانو و اركستر محسوب
مىشود و در سه قسمت تصنيف شده است.
در اين كنسرتو، مشايخى، فضاهايى را كه از طريق
موسيقى دوازده تنى به وجود مىآورد، با تكرارهاى مكرر تنهايى از
»سرى«اى كه با منطق دوازده تنى قابل توضيح نيست، ترك مىكند. اين
يكى از دو شيوه اصلى است كه بسيار سريع آهنگساز را به يك بيان
شخصى و مستقل سوق مىدهد (ر.ك. به توضيحات پايانى، تمركز
گسترده).
سونات شماره يك
براى ويلنسل سولو
اپوس شماره شش (ش1344/1965م)
اين سونات در سه موومان تصنيف شده و هر سه
موومان، جمعاً قسمتهاى اصلى فرم سونات را تشكيل مىدهند، به اين
معنا كه قسمت اول را آهنگساز اكسپوزسيون (ارائه ايده
اصلى)، قسمت
دوم را دولوپمان (بسط) و قسمت سوم را ريكاپيتولاسيون (عرضه مجدد در فرم
سونات) ناميده
است.
در اين سونات تمايل مشايخى به تمركز بيان باعث
مىشود كه او از نظمهاى شبه سريل استفاده كند.
سمفونى شماره يك
براى سازهاى زهى اپوس شماره هفت (ش1345/1966م)
اين اثر، اولين سمفونى آهنگساز است كه نخستين
بار به رهبرى فرهاد مشكات به اجرا درآمد. قسمتهاى سه گانه اين
قطعه با عناوين "پلى فونى" "مونوفونى" و "هموفونى"، بيانى
اكسپرسيونيستى و بسيار متمركز دارد. در قسمت دوم مشايخى، يك
اركستر بزرگ زهى را به شيوه يك صدايى به كار مىبرد و براى جبران
فقدان "اكوردشناسى" قطعه، پارامترهاى مختلف صدا را در روابط از
پيش تنظيم شده قرار مىدهد. اين شيوه كار، با گرايشهاى سريل، هر
نوع عبارتپردازى كلاسيك و رمانتيك را غير ممكن مىسازد چنانكه
به نوبه خود، تجربهاى در زمينه "تمركز بيان" محسوب
مىشود.
چهار كمپوزيسيون
براى سازهاى زهى
اپوس شماره هشت (ش1345/1966م)
اين اثر نخستين قطعه موسيقى نو به شمار مىرود
كه توسط اركستر مجلسى تلويزيون پيش از انقلاب به اجرا درآمد و در
دوره گرايش آهنگساز به "تمركز گسترده" تصنيف شد. (ر.ك. به
توضيحات پايانى، تمركز گسترده)
موسيقى براى سه كوئينتت
اپوس شماره نه (ش1346/1967م)
در اين اثر، هر گروه مىتواند بخش مربوط به خود
را هم به تنهايى و يا با همراهى يك يا دو گروه ديگر اجرا نمايد.
قطعه حاصل گرايشات آهنگساز به "تمركز" گسترده است. (ر.ك. به
توضيحات پايانى، تمركز گسترده)
اتونوم شماره سه
اپوس شماره ده (ش1346/1967م)
اتونونم شماره سه اثرى الكترونيك است. در سال
1965 مشايخى براى ادامه مطالعات خود، در زمينه موسيقى الكترونيك
به هلند عزيمت كرد و در آنجا بود كه اولين قطعه خود را در زمينه
موسيقى الكترونيك تحت عنوان اتونوم شماره سه ساخت. اتونوم شماره
3 در خطوط كلى تمركز گسترده ساخته شده است.
سه قطعه از مد افتاده
براى ويولون آلتو و ويلنسل
اپوس شماره يازده (ش1346/1967م)
اين قطعات تا حدى ياد آور ايده نگاهى به گذشته
مشايخى هستند و به ياد روزهايى كه در زمان تحصيل، به شدت متوجه
رنگآميزى آنتون وبرن بود، تصنيف شدهاند. قطعاتى هستند نسبتاً
ساده و در سه قسمت و جزو آثار آموزشى كه در سرى مقدمه قرار
مىگيرند (ر.ك. به توضيحات پايانى درباره مقدمه و ايده نگاهى به
گذشته.)
سكوت شماره يك
براى اركستر
اپوس شماره دوازده (ش1346/1967م)
مشايخى با مسئله سكوت برخود خاص خود را دارد و
در آثارى مانند "سكوتها" او، از سكوت نگينى مىسازد كه توسط
تُنها احاطه شدهاند. به اين ترتيب "سكوت" به يك بعد موسيقيايى
تبديل مىشود.
سكوت شماره يك، از اولين قطعاتى است كه مشايخى
در آن، با سازها به صورت كاملاً انفرادى برخورد مىكند. در اينجا
گرايش به رنگآميزى كه خود حاصل نوع برخورد با سكوت است تبديل به
عاملى اصلى در قطعه مىشود. موسيقى در اين قطعه متشكل از
پيكرههايى است كه محل نهايى آنها از نظر اجرا به عهده رهبر
گذاشته شده است. (ر.ك. به توضيحات پايانى، سكوتها)
موسيقى براى كلارينت
اپوس شماره سيزده (ش1347/1968م)
از مجموعه مقدمه؛ در ضميمه اين مجلّد، مشايخى
سه دوئت براى دوكلارينت تصنيف كرده است. (ر.ك. به توضيحات پايانى
درباره "مقدمه") | 
