گسترش شماره يك

 براى كلارينت و پيانو

 اپوس شماره چهارده (ش1347 / 1968م)

 اثر جزو اولين سرى از آثارى است كه آهنگساز، تحت عنوان "گسترش" ساخت.

 شور

 الكترونيك

 اپوس شماره پانزده (ش1347 / 1968م)

 قطعه شور، براى اصوات زهى و موسيقى الكترونيك، در سال 1968 در انستيتو زنولوگى دانشگاه اترخت هلند ساخته شد و حائز اهميت فراوانى از نظر حركتى جدى در موسيقى ايرانى و طرح آن در سطوح بين‏المللى با تكنيكهاى الكترونيكى، به شمار مى‏رود. اين اثر كه اولين بار در سال 1970 در موزه دولتى شهر آمستردام به اجرا درآمد و بلافاصله توسط كمپانى فيليپس منتشر شد، تفكرات مشايخى را به سمت سوى موسيقى Meta-x سوق داد. (ر.ك.به سبك‏شناسى، Meta-x)

 بوف كور

 اپوس شماره شانزده (ش1347 / 1968م)

 بالتى براساس نوشته صادق‏هدايت. متن اين بالت را مشايخى از اثر صادق‏هدايت استخراج كرده و قطعه با اركستر سمفونيك تهران به رهبرى فرهاد مشكات، به اجرا درآمده است ضمن اينكه، از طولانى‏ترين آثار آهنگساز در سبك "تمركز گسترده" محسوب مى‏شود. (ر.ك. به سبك‏شناسى، تمركز گسترده.)

 سكوت شماره دو (الف)

 براى اركستر

 اپوس شماره هفده، (ش1347 / 1968م)

 در سكوت شماره دو با اركسترى بزرگتر از آنچه در سكوت شماره يك به كار رفته، برخورد مى‏كنيم گرايش به حل موتيف‏ها در زمينه‏هاى وسيع آهنگ سازى، كماكان در اين اثر، ادامه دارد.در اينجا نيز مانند سكوت شماره يك، قطعه متشكل از پيكره‏هاى گوناگون است ولى اين بار اين پيكره‏ها، نه تنها با نظم از پيش ساخته اجرا مى‏شوند، بلكه در خود اين نظم نيز سكوت‏هاى طولانى‏تر قطعه، تحت تأثير نظم قرار مى‏گيرند. يك بار حركت سكوتهاى قطعه از 5 ثانيه به سوى يك ثانيه با حفظ "نسبت طلايى" است و بار ديگر سكوت خلاصه مى‏شود به پنج، سه، دو، يك. (ر.ك. به توضيحات پايانى در خصوص سكوتها.)

 موسيقى براى فلوت

 اپوس شماره هجده (ش1348 / 1969م)

 از مجموعه مقدمه (ر.ك. به توضيحات پايانى درباره "مقدمه")

 سونات شماره يك

 براى ويولون سولو اپوس شماره نوزده (ش1348 / 1969م)

 اين قطعه در دو موومان نوشته شده كه بلافاصله پشت هم به اجرا در مى‏آيند. قسمت اعظم موومان شماره يك، در پشت خرك اجرا مى‏شود. كل قطعه اثرى است انتزاعى و اولين اثر در سرى سونات‏هاى سه گانه كه براى ويولون سولو، تصنيف شده.

 پرموتاسيون‏ها

 براى فلوت سولو

 اپوس شماره بيست(ش1348 / 1969م)

 پرموتاسيون‏ها قطعه‏اى است حاوى پيكره‏هاى كمابيش مستقل كه از نظر دستمايه ساخت نسبت به هم خويشاوند هستند و فرم قطعه از طريق نحوه نظمى كه نوازنده از نظر اجراى پيكره‏ها، به وجود مى‏آورد، ايجاد مى‏شود.

 كوارتت زهى شماره يك

 اپوس شماره بيست و يك (ش1348 / 1969م)

 مشايخى در طول فعاليت آهنگسازى خود، جمعاً سه كوارتت زهى نگاشته كه اولين آنها از نظر تكنيكى، آگاهانه، ساده‏تر تصنيف شده است و از اين نقطه نظر خاص مى‏توان آن را، در زمينه‏هاى تعليم و تربيتى نيز به كار گرفت. كوارتت زهى شماره 1 در يك موومان تصنيف شده و از نقطه نظر سبك‏شناسى به سمت و سوى "تمركز گسترده" گرايش دارد. (ر.ك. به سبك‏شناسى، تمركز گسترده)

 موسيقى براى ويولون

 اپوس شماره بيست و دو (ش1349 / 1970م)

 از مجموعه مقدمه. (ر.ك. به توضيحات پايانى درباره "مقدمه")

 موسيقى براى فاگوت

 اپوس شماره بيست و سه (ش1349 / 1970م)

 از مجموعه مقدمه.

 (ر.ك. به توضيحات پايانى درباره "مقدمه")

 گسترش شماره دو

 الكترونيك

 اپوس شماره بيست و چهار (ش1349 / 1970م)

 گسترش شماره 2 در سال 1970، يكى از پربارترين سالهاى آهنگسازى مشايخى ساخته شده و مانند پنج قطعه ديگر سرى گسترش، ملهم از "فرم خاصى" است كه مشايخى براى اين سرى قطعات مد نظر داشته است.